Het negende reisverslag

Weblog update 26-04-2007


If you are going to San Francisco


Na Los Angeles hebben we koers gezet richting San Francisco, de stad van de hippies en flower power.
Vrijdag nacht kwamen we aan in San Francisco. Als je vanaf zee aan komt varen dan zie je San Francisco al van verre liggen, door de vele lichtjes. De stad San Francisco is gebouwd op een berg helling die uitkomt in zee. Vanaf het strand gaan er allemaal straatjes die berg op. Bij nacht is dat een heel mooi gezicht,al die verlichte straatjes de berg helling op.
Om in de haven te komen moet je eerst onder de Golden Gate brug door, dit is een hele grote brug die de twee delen van de stad met elkaar verbind. Ook deze brug is ’s nachts helemaal verlicht.
Zaterdag ochtend moest er ondanks dat we voor de kant lagen nog even gewerkt worden, er moest een brandstof pomp worden na gekeken, zodat hij goed draait als we de oceaan oversteek op gaan.
Om een uurtje of drie waren we klaar met dit klusje. Dus konden we de wal op. Bij de haven werden we opgehaald door een taxi die ons naar de stad bracht. Eerst zijn we naar de Fisherman’s wharf gegaan. Dit is de oude haven waar vroeger de stoomschepen aankwamen en vertrokken. Vanuit hier had je ook een mooi uitzicht op Alcatras, de gevangenis in die op een eilandje in de baai van SanFrancisco ligt.
De Fisherman’s wharf kun je een beetje vergelijken met de pier van Schevening, dus hele bosjes met gezellige families die een dagje uit zijn. Allemaal uitgerust met een hamburger, hotdog of een grote beker cola. Nadat we uitgewandeld waren zijn we een drankjes gaan drinken in een kroegje. Want van al dat rond wandelen krijg je toch wel een droge keel.
Toen we weer aangesterkt waren konden we de toer voortzetten, richting downtown San Francisco. En dan kan de flower power in Nederland al wel voorbij zijn. Maar in San Francisco lopen toch nog genoeg verlopen hippies rond, die geloven in love en peace.
Aangekomen in downtown zijn we maar eens een hapje gaan eten in een Engelse pub. Na het eten was het tijd om een taxi op te zoeken die ons weer bij het schip zou gaan afleveren.


En ondertussen zitten we weer op de grote plas richting China.


Martijn

Op verzoek van Martijn staat hier nog eens het doel van deze weblog.

Hier is ie dan, mijn eigen weblog, eens kijken of we er wat van kunnen gaan maken. Het is de bedoeling dat jullie hier straks alle belevenissen van voor, tijdens en na mijn stage kunnen gaan lezen.

Maar effe in het kort voor de onwetende, die stage: het is de bedoeling dat je als student van de zeevaart school om je opleiding af te ronden 300 dagen op een zeeschip zit. Je krijgt een takenboek mee, en dat dien je in die 300 dagen af te werken.
Vandaar ook dit weblog, zodat alle thuisblijvers toch nog een beetje kunnen meekrijgen wat ik uitspook dat jaar op zee.
Ik ga mijn stage lopen bij Maersk line (het oude P&O Nedlloyd, maar dat mag je niet meer zeggen).

Het achtste reisverslag

Weblog update 20 april 2007

Welcome in the States

Het is nu vrijdag middag, en we zijn vanochtend vertrokken uit Los Angeles. De afgelopen week heb ik voor het eerst kennis gemaakt met de United States of Amerika. En ik moet zeggen, het is toch niet te vergelijken met Europa of China.

Afgelopen woensdag om vier uur ‘s ochtends liepen we de haven van Los Angeles binnen.

Voor Los Angeles stonden een aantal dingen op het programma, op stap gaan, wat onderhoud aan de hoofdmotor en het aan boord brengen van zo’n tienduizend liter olie in vaten.

Door een lekkage in het olie systeem is er tijdens de oversteek van Japan naar Amerika wat smeerolie verloren gegaan. Om dit weer op te vullen was er in LA nieuwe smeerolie besteld. Die kon helaas alleen geleverd worden in vaten. Dus dat betekende stuk voor stuk al die vaten aan boord hijsen met de kraan. Daar ben ik woensdag het grootste deel van de dag mee bezig geweest.

Amerikanen zijn erg ingesteld op hun auto, en wat voor auto’s. De grootste terrein wagens en limousines. Je zult dan ook niet snel een Amerikaan zien wandelen of fietsen, tenzij het in een sportzaal is,en dan heet het fitness en is het hip.

Om ons een beetje aan te sluiten bij deze Amerikaanse standaard hadden we voor ons verblijf in LA een auto gehuurd. En ja, je wilt natuurlijk niet onder doen voor al die Amerikaanse bakbeesten. Dus het was een grote terrein wagen, met een dikke 4 liter motor, en natuurlijk een automaat.

Dus zodra we klaar waren met het aan boord zetten van de vaten olie, snel douche en op stap. Eerst zijn we langs het verhuur bedrijf gereden, om te regelen dat ik ook mocht rijden, want ja die kans krijg je niet elke dag. Nou, dat was in twee tellen geregeld en we konden op stap. Eerst zijn we over de ocean boulevard gereden, naar Long beach. Long Beach is een wijk van Los Angeles, die, de naam zegt het al, aan het strand ligt.

En daar reden we dan over de ocean boulevard, raampjes open, muziekje aan.

Daarna zijn we naar de locale tapas Spanjaard gegaan om een hapje te eten. Nadat we ons helemaal hadden vol gestopt met de Spaansespecialiteiten zijn we weer verder gegaan. Het plan was om het uitgaansleven van Long Beach eens te gaan verkennen. Maar toen kwam er een probleempje om de hoek kijken, “ID-card please”. In Amerika, het land van de ombegrensde mogelijkheden en waar je met je zestien een auto mag rijden moet je 21 jaar zijn om een kroeg binnen te komen.

Uiteindelijk zijn we na wat rond rijden beland in kroeg in de jachthaven. Dit was niet zomaar een kroeg, maar dit was de kroeg met de meeste soorten bier op de tap te wereld. De bar was een soort cirkel, en heel die cirkel rond was een grote bier tap installatie.

De volgende ochtend moest er weer even gewerkt worden. Die vaten met olie stond nu wel allemaal aan boord, maar die olie moest nog wel in de tank. Want zo’n beetje de hele machine kamer stond vol met groene vaten olie, en dat is toch niet zo heel praktisch. De rest van de ochtend ben ik dus bezig geweest met het overpompen van olie naar de opslag tank.

’s Middags was ik vrij. Dat was dus een mooie gelegenheid om de omgeving eens te gaan verkennen. Dus plattegrond mee, auto mee en gaan. En zo heb ik een beetje rond getoerd langs de huizen van filmsterren en andere rijken der aarde. En ik moet zeggen, die mensen wonen daar niet onaardig, tegen een berg wand aan, met uitzicht op de oceaan. Maar goed zolang ik nog geen beroemde filmster ben zal zo’n huisje er niet in zitten.

Na een paar uur te hebben rond getoerd ben ik terug gegaan naar het schip. Dat was nog even een probleem, want van welke kant was ik nou ook al weer gekomen?

Na even zoeken had ik het schip toch weer gevonden.

’s Avonds moesten we weer afstand doen van onze bolide en vertokken we weer uit Los Angeles om koers te zetten naar die andere grote stad aan de west kust, San Francisco.

Martijn

Het zevende reisverslag

Weblog update 13 apr. 07

Een week heeft zeven…… euh acht dagen.

Ja, ik geef toe het klinkt een beetje raar, en ik moest ook even wennen aan het idee maar deze week heeft bij ons 8 dagen. Wij hebben twee zaterdagen deze week, hoe zit dat?

Vannacht zijn we over de datum grens heen gevaren, en ik moet zeggen ik heb er niet minder om geslapen. In China, en dus ook bij ons aan boord is het vroeger dan in Nederland, omdat de zon hier eerder opkomt. Maar nu zijn we dus onderweg naar Amerika, daar komt de zon later op dan in Nederland, dus daar is het vroeger.

Dus als je vanuit China naar Amerika vaart dan kom je midden op die plas waterde meridiaan van 180 graden tegen, de achterkant van de aarde zeg maar. Als je daarover heen gaat in oostelijke richting dan vaar je dus terug in de tijd. Om dit tijd verschil te compenseren heb je tijdens de reis een aantal keer een uurklok, dat wil zeggen dat de klok een uur vooruit word gezet. Het probleem is echter dat je dan een dag voorloopt omdat je elke keer de klok een uur vooruit hebt gezet. Om dat goed te maken hebben we twee keer zaterdag. Dus nu hebben we een lekker lang weekend voor de boeg. En dat is natuurlijk mooi meegenomen.

Nu we weer op de oversteek zitten is de rust aan boord ook weer een beetje teruggekeerd na een drukke Aziatische kust reis. Vorige week zondag deden we als laatste Aziatische haven Shimitzu in Japan aan. Hier hebben we maar vier uurtjes gelegen, en we mochten niet van boord af omdat de douane ambtenaar er niet was op zondag. Dus veel heb ik niet gezien van Japan. Maar hij kan wel weer van het lijstje worden afgestreept.

Nadat we uit Shimitzu waren vertrokken is het links af het bochtje om en dan draai je zo de grote oceaan op. En daar varen we nu al ongeveer een week.

Vanochtend was het dichtstbijzijnde land 2800 km van ons vandaan dat was Hawaï. Ik heb nog voorgesteld om even een tussen stop te maken, maar dat zat er helaas niet in.

Nog een paar dagen, en dan komt er voor ons ook weer land in zicht, dan zullen we aankomen in de States. Eerst gaan we naar Los Angeles, om alle containers met speelgoed, computers en mobieltjes uit China te lossen. En dan gaan we door naar Oakland, San Francisco om weer vol geladen te worden.

De groeten aan iedereen thuis, ik ga er weer vandoor.

Tot de volgende keer.

Martijn

Het zesde reisverslag

Weblog update 3 april 2007

Terwijl in Nederland iedereen met de lente kriebels rondloopt en begint met de voorjaarsschoonmaak zijn wij hier terug geworpen in barre winterse omstandigheden.

We zijn inmiddels aangekomen in het noordelijkste deel van China,bij Xingang een haven iets ten oosten van Peking. En tja hier is het niet zulk lekker weer als bij jullie. Maar nog een paar dagen en dan vertrekken we via Japan naar de States, en daar is het hopelijk beter weer.

Nadat we uit Singapore zijn vertrokken zijn we eerst naar Shanghai gegaan. Na Shanghai zijn we een paar dagen gaan ankeren. Dit was nodig omdat we een paar dagen over hadden tussen het einde van de oude reis, en het begin van de nieuwe reis. Tijdens dit weekend voor anker hebben we nog een paar hoopvolle pogingen gedaan om wat visjes uit het water te vissen. Die pogingen hebben helaas niets opgeleverd, de Chinese visjes hadden niet zo’n zin in een uitstapje. Na een paar dagen te hebben geankerd hebben zijn we vertrokken richting Pusan in Zuid Korea.

Daar kwamen we woensdag avond aan. Het was ondertussen al weer een tijdje geleden dat we op stap waren geweest, dus zodra de boot vastlag effe douche en hop de wal op. Gelukkig was er bij de poort van het haven terrein een bereidwillige taxi chauffeur zo vriendelijk om ons naar de stad te brengen. En binnen no time stonden we op Texasstreet, midden in het centrum van Pusan. Hier hebben we wat gedronken in een van de locale barretjes. En zoals altijd wanneer het gezellig vliegt de tijd, en was het al weertijd om terug te gaan richting de haven.

De afgelopen week was separator week. Een separator is een soort centrifuge waarin de brandstof word gereinigd voordat hij naar de motor gaat. Een heel mooi systeem ,…..als het werkt. En dat was de afgelopen week niet helemaal het geval. Het begon met nummer 2, die was aan z’n draai uren, en moest dus uit elkaar voor groot onderhoud,op zich niks bijzonders. Een paar dagen daarna gaf ook nummer drie door een onverklaarbare rede de geest, patiënt nummer twee. Nu begon het een beetje krapjes te worden, omdat je minimaal twee separatorennodig hebt om voldoende brandstof de reinigen om vol vermogen te kunnen varen. En drie maal is scheepsrecht, dus nummer een stopte erook nog mee. Dus toen zaten helemaal zonder. En dat is toch wel vervelend. Gelukkig zijn we er achter gekomen dat een groot deel van het probleem niet lag aan de apparaten zelf, maar aan het watervoorziening die nodig is om ze hun werk te laten doen. Nadat dit probleem verholpen was draaide nummer een en nummer drie weer als een zonnetje. Alleen wel jammer dat je ze eerst drie keer uit elkaar moet halen en een week verder bent voordat je erachter komt dat het probleem dus helemaal niet in de apparaten zelf zat. Nummer twee is nog even een zorgenkindje, die ligt nog in honderdduizend stukjes in de werkplaats, maar ook dat komt goed.

1 April 2007 was een zwarte dag voor de Nederlandse koopvaardij, die van Maersk dan in ieder geval. Vanaf die dag zijn we officieel droog gelegd. En dan niet in de zin van kom we leggen het schip effe op de kant. Maar we mogen niet langer alcoholische drankjes drinken. En het is geen hele slechte 1 april grap.

Dus voortaan geen koud biertje meer om vijf uur, maar een colatje ofzo en dat is toch effe wennen.

Gister heb ik nog een stukje gefietst. Nee, niet op de hometrainermaar echt buiten, op straat zeg maar. We hebben aan boord twee fietsen staan, gister avond was ik vrij dus ik dacht “laten we eens een stukje gaan fietsen”.

Het enige nadeel is dat Chinese niet helemaal zijn ingesteld op fietsende verkeersdeelnemers. Maar afgezien van een paar boze blikken en toeter concerten is er niks gebeurd.

Oké, ik ga weer eens ophouden met type.

Houdoe, en tot de volgende keer maar weer.

Martijn