Het vijfde reisverslag

Weblog update 19 maart 2007

Zo, na een druk weekendje in Singapore heb ik weer even tijd kunnen maken om eenstukje te type voor het weblog, want er is weer een hoop gebeurd sinds dat ikvertrokken ben uit Algeciras.
Vanuit Algeciras hebben we koers gezet richting het Suez kanaal. Woensdag avondkwamen we daar aan op de ankerplaats. En dan is het weer het bekend liedje.Oproepen, wachten en op een gegeven moment krijg je dan via de radio te horendat je het anker uit de grond mag trekken en koers mag zetten richting het beginvan het kanaal.
Bij het kanaal aangekomen sluit je aan in de stoet van schepen die met datkonvooi mee gaan. Dan vaar je de hele dag met zo’n 8 á 9 knopen achter jevoorganger aan en aan het eind van de middag komt Suez in zicht, het einde vanhet kanaal. Voor ons betekend dat vlam in de pijp en zo snel mogelijk allelangzame voorgangers voorbij speren richting open zee, time is money.Deze passage van het Suez kanaal is voorlopig de laatste geweest, omdat we opdie nieuwe dienst tussen Azië en Amerika niet meer in deze wateren zullenvertoeven.
Traditioneel is weekend na Suez barbecue tijd, je bent dan in de golf van Aden.Daar pak je dan nog even een mooie avond mee (windstil 28 graden) voordatSuqutrá passeert en de Indische oceaan op draait. Dus vorige week zondag was hetweer raak. Tafels, stoelen, party verlichting en een hoop vlees naar buiten toe,en barbecuen maar. Nadat we uit gebarbecued waren hebben we er een stok kaartenbij gepakt voor een potje poker. Dan ene potje werden er twee, en zo gaat datdan door. En ja dat voel je dan wel maandag ochtend als de wekker gaat.
Maar goed maandag, nieuwe week nieuwe kansen. Voor deze week stond de inspectievan vier water balast tanks op het programma. Balast tanks zijn tanken die in dedubbele wand van het schip zitten, dus tussen de containers in het ruim en dezee. In deze tanken kun je zeewater pompen om het gewicht van de lading tecompenseren. Als ze bijvoorbeeld alleen aan stuurboord containers laden dan zouhet schip scheef komen te liggen, en dat slaapt zo lastig. In dit geval kunnenwe dan aan bakboord wat tanken vullen om de boot “recht te pompen”.
Omdat je er wel zeker van wilt zijn dat deze tanken in goede staat zijn, ze zijnde immers de buitenkant van het schip, en zorgen voor een groot deel van destevigheid, moeten deze tanken af en toen open voor inspectie.
Om te beginnen moet al het water er uit. Als je daar zeker van bent kun jetanken open maken en ventileren. Dat is wel nodig ook, want in die tanken hangteen soort tienvoudige visboer lucht. En dan is het een kwestie van zaklampje meeen naar beneden, en dan maar afwachten wat je tegenkomt.
In ons geval kwamen we een aantal beschadigingen tegen. Omdat die beschadigingenals je ze laat zitten de stevigheid van het schip gaan aantasten moet ditgefikst worden. Daar heb ik me samen met een aantal matrozen de rest van de weekmee bezig gehouden.
Voor het afgelopen weekend stond een bezoekje aan Singapore op het programma.In Singapore moest 2300 ton stookolie worden gebunkerd, zodat we weer tweeweekjes kunnen varen. We hadden alleen de pech dat de boot die de brandstof kwambrengen niet een van de jongste was, zeg maar gewoon een oude bak. En zodoendezijn we heel de middag en avond bezig geweest met het overpompen van de olie. Ende voorgenomen stap plannen werden zo ruw de grond in geboord.
Vanochtend om 5 uur mochten de trossen weer worden los gegooid, en nu zijn weonderweg naar Shanghai. Een reis van ongeveer een week richting het noorden, viade straat van Taiwan.

Houdoe, en doe iedereen de groeten

Martijn

Het vierde reisverslag

update 8 maart 2007

We flying high

Vrijdag 2 maart, de koffer is weer ingepakt, en iedereen gedaggezegd. Dus klaar voor een nieuwe reis. Nadat ik een weekje thuisheb gezeten voor het regelen van mijn Amerikaanse visum, mag ik mevandaag weer melden op schiphol voor een vlucht naar Spanje, waar ikweer opstap voor het vervolgen van mijn tweede stage reis.

Omdat ik zaterdag ochtend vroeg zou moeten gaan vliegen bleek hethet handigste om vrijdag avond maar gewoon de laatste trein te nemennaar schiphol. Zo gezegd zo gedaan, en om twaalf uur vrijdag nachtheb ik Roosendaal weer voor even vaarwel gezegd. Aangekomen opschiphol kon het lange wachten beginnen,want het zou nog wel eenpaar uur gaan duren voordat ik kon in checken en vliegen. Gelukkighebben ze genoeg barretjes op schiphol die ook ’s nachts versekoffie klaar hebben staan. Dus met een bakje koffie en een filmpjeben ik de nacht wel doorgekomen. Uiteindelijk was het dan toch tijdom met te melden bij de incheck balie. Dit leverde gelukkig geenproblemen op, en even later zat ik op mijn plaats in de airbus A-320 die ons naar Madrid zou brengen. Met een half uurtje vertragingkonden we dan uit eindelijk toch nog het luchtruim kiezen. Tja, endan is het twee uurtjes zitten en voor je het weet sta je in Spanje.

Van Roosendaal heb ik helaas niks meer kunnen zien, want de wolkenwerkte niet echt mee. Aangekomen in Madrid was het nog even rennen,omdat mijn volgende vliegtuig niet van plan was te wachten oppassagiers met vertraging. En dan is zo’n vliegveld toch best groot,maar gelukkig kon ik nog net mee. Binnen Spanje moesten we nog eenklein uurtje vliegen naar Malaga, een plaats aan de Oost kust vanSpanje. Hier werd ik opgewacht door een agent die me naar het schipzou brengen. Vanuit Malaga was het nog twee uurtjes rijden naarAlgeciras, en zo was ik halverwege de middag weer “thuis”.

Je zou wel kunnen zeggen dat ik precies op tijd aankwam aan boord,want er stond net een hele groep klaar om de wal op te gaan. En jawat is er nu lekkerder dan een koud biertje op een Spaans terras inde zon? Dus snel mijn koffer in m’n hut gezet, mijn veel te dikkeNederlandse kleren verwisseld voor een wat zomerse outfit, en wekonden weer op pad.

In Algeciras hebben we wat rond gekeken en een terrasje gepakt, ennatuurlijk tapas gegeten, je bent in Spanje of niet hé. Helaashadden ze in de haven wat harder gewerkt dan de planning was, dustoen moesten we ineens al om tien uur varen. Ik kan je wel zeggendat het best even schrikken is als je nog op het terras zit en danineens de scheepshoorn over het stadje hoort blazen. Dan ben je heelsnel terug aan boord. Daar heb ik op de brug meegelopen met hetvertrek. En toen heb ik toch maar mijn bed opgezocht, want dat roepttoch wel erg hard nadat je zo’n 36 uur in de weer bent geweest.

Zondag ochtend heb ik een rustig brug wachtje gelopen, en ‘s middagsmijn koffer uit gepakt.

Maandag was het weer tijd voor een wissel, en ben ik naar beneden(de machinekamer) gegaan.

En zo zijn we dan weer onderweg, onderweg naar de nieuwe wereld,naar de United States of Amerika.

Maar voor nu de groetjes uit de Mediterrane.

Martijn

Het derde reisverslag

Weblog update 2 maart 2007

En toen was ie weer thuis

Na een reisje van drie weken ben ik weer in Roosendaal, en nee ze hebben metniet van boord getrapt. Een paar weken geleden kregen we een mailtje binnen datons schip van dienst zou gaan veranderen, en op Amerika zou gaan varen. En waarje bijna alle landen ter wereld zo kunt binnen stappen heb je voor Amerika eersteen visum nodig, en ja dat had ik dus net niet. Vandaar dat ik in Zeebrugge vanboord ben gegaan, en de afgelopen week ben afgereisd naar Amsterdam om een visumte halen op het Amerikaanse consulaat.

Maar voordat ik in Zeebrugge naar huis kon hebben we eerst Southampton nog evenaangedaan. Southampton ligt een aardig stukje land inwaarts, dus dat betekendeeerst drie uur de rivier op varen voordat we konden gaan afmeren. Southamptonheeft dus een behoorlijke container haven, maar daarnaast heeft Southampton ooktwee grote universiteiten. En waar universiteiten zijn, zijn studenten, en waarstudenten zijn kun je goed stappen. Nadat ik eerst nog een maar uur aan dek hadgeholpen met het laden en lossen, heb ik even snel gedouched, mijn stap-pak uitde kast getrokken en ben ik de wal op gegaan met mijn stage genoot.

De taxi chauffeur wist precies waar dat we moesten zijn voor een avondjestappen, dus binnen no time stonden we in het centrum van Southampton. Daar zijnwe de eerst best kroeg naar binnen gegaan. Daar binnen gekomen kregen we meteenwat te drinken in onze handen geduwd, nou dat begint al goed zeg maar. De kroegwas verder helemaal gevuld met studenten, waarvan er één een kroon op had. Nadit welkoms drankje te hebben genuttigd naar de bar gegaan om wat te drinken tebestellen, toen ik geld pakt om te betalen werd ik heel gek aangekeken en vroegde bar mevrouw, “zijn jullie niet voor de verjaardag”, waar op ik zei, “wie iser jarig dan?”. Toen was het heel snel over met de pret, en voor we het wistenstonden we weer op straat. Van de haven bewaker hadden we wat gehoord over eengrote discotheek die er zou moeten zijn. Na wat rondvragen op straat hadden wedeze discotheek gevonden, daar was gelukkig niemand jarig, dus mochten we welbinnen blijven. Hier hebben we ons prima vermaakt, alleen de volgende ochtendhad ik een beetje moeite met uit bed komen.

Na Southampton en Le Havre achter ons te hebben konden we koers zetten richtingZeebrugge, en kon ik mijn koffer weer inpakken voor een weekje vakantie. Eenuurtje nadat we vast lagen in Zeebrugge stond de delegatie uit Roosendaal aanboord, bestaande uit ons pa, ma en Sander. Nadat ik ze een korte rondleidinggegeven had over het schip hebben zijn we in de auto gestapt en op laag vliegsnelheid richting Roosendaal vertrokken. Het was immers wel zaterdag avond. Dusthuis gekomen mijn koffer in de hal gezet, even een hapje gegeten en weer op padgegaan. Nou, en tegen zo avondje Roosendaal, daar kan toch geen Southampton ofHong-Kong tegen op.

Zondag was een dagje relaxten, beetje uitslapen, de papieren voor hetAmerikaanse consult in orde maken en ’s avonds nog even naar Roosendaal.

En maandag was het dan zo ver, om 8 uur met de trein mee naar Amsterdam. Op tijden zonder vertragingen kwam ik aan in Amsterdam, en na wat zoeken en bordjesvolgen is het me zelfs gelukt op het consulaat aan het museum plein te vinden.Bij het consulaat werd ik opgewacht door een agent van Maersk die me door dedrie lagen beveiliging heen looste en de papieren in orde maakte. En toen washet wachten geblazen tot je aan de beurt was. Eerst naar balie 1, je vingerafdrukken afgeven, dan kon je weer gaan zitten. Na weer een uur te hebbengewacht, mocht je naar balie 2 voor het interview (lees verhoor). En als je ditook goed had doorstaan werd het visum toegekend en mocht je naar huis, nadat jeje paspoort daar had achtergelaten.

Tja, en als je dan toch in Amsterdam bent kun je net zo goed nog even de toeristuit gaan hangen.

De rest van de week heb ik gevuld met echt belangrijke dingen zoals het opzoekenvan mensen die je al veel te lang niet hebt gezien. Donderdag hebben we Bredanog even onveilig gemaakt, en dat van die studenten was weer waar, want het wasweer erg gezellig. Zo’n weekje thuis gaat altijd weer veel te snel voorbij, wantvrijdag was het al weer thuis om mijn koffers te pakken, en afscheid te nemenvan iedereen, dus ik zou zeggen;

Houdoe, en tot de volgende keer,

Martijn