Het zesde reisverslag

Happy hour
Zo, we zijn weer onderweg naar huis. We hebben afgelopen week Azië definitiefverlaten en we hebben weer koers gezet richting Europa.
En na anderhalve week Aziatische kust is het ook niet vervelend om weer op zeete zitten. Want die kust is hard werken, op allerlei onmogelijke tijden aankomenen vertrekken. En ja, in die havens moet er natuurlijk ook nog even wat lokalecultuur worden meepakt.

Als laatste van de Azië rondreis stond Hong-Kong weer geplant, en ja wat doe jeals je op zondag in Hong-Kong ligt? Natuurlijk dan ga je de wal op. Dus voor detweede keer die week zette ik voet op Hong-Kongse bodem. Het eerste doel van diemiddag was de botenwinkel, een collega had namelijk wat spullen nodig voor zijneigen boot, en die zijn daar en stuk goedkoper dan in Nederland. Nou ja en ikben de beroerdste niet, dus mee naar die winkel. De botenwinkel bleek op hetterrein van de Hong-Kong yacht club te liggen. De Hong-Kong yacht club, is eenclub voor mensen die een boot, en veel geld hebben en die een gewonen jachthavenmaar saai vinden. Die leggen hun boot daar dan neer, en komen dat af en toe eenseen stukje varen. Dus wij naar die winkel toe, een kompas gekocht, en toen warenwe er toch dus ja dan kun je net zo goed even in de yacht club een drankjedrinken. Dus wij een beetje de dure jongen uithangen en daar wat gedronken, wasbest mooi, tot de rekening kwam….
Toen zijn we de stad ingegaan, want het liep ondertussen weer tegen etenstijd,dus tijd voor een smakelijke Chinese hap. Wij daar een restaurant binnen, krijgje een kaart vol met Chinese tekens, tja dus maar wat besteld op de gok, en hetwas nog best lekker. Het was een gerecht met geroosterde eend en rijst. Buitende menu kaart heeft zo’n Chinees restaurant trouwens nog een groot nadeel, zehebben er geen bestek, dus ja wat moet je dan? Inderdaad, rijst met stokjes, ikgeef toe, is even wennen, maar als je niet anders kan dan heb je het vrij snelonder de knie.
Na het eten zijn we nog even wat gaan drinken in een kroeg, waarvan ik de naamniet meer helemaal weer. We kwam daar binnen tijdens het happy hour, dus datkwam mooi uit, 6 bier voor 100 Hongkong dollar, een koopje. En het mooiste wasdat het de hele avond happy hour bleef. Het was zeg maar een happy evening. Enna een hele gezellige avond de metro terug naar de haven genomen. En zelfs indeze gezellige toestand waren we nog sneller terug aan boord dan de vorige keerdat we in Hong-Kong waren, misschien vaker happy hour doen?
Terug aan boord nog even een drankje gedronken, en toen naar bed.
Om drie uur ging de telefoon weer, “brug klaar maken voor vertrek”. En dat vieleven tegen, lekker op stap geweest, lig je net een paar uur lekker in bed, kunje aantreden. Maar goed s’avonds een vent s’ochtends een vent heeft een wijsiemand wel eens gezegd, dus ik naar boven toe. Om vier uur gingen de trossen losen kon de oversteek naar Europa beginnen.

Oke, ik zou zeggen, doe iedereen daar de groeten en zo.

Martijn

Het vijfde reisverslag

En toen waren we in Azië

Ja, je kent dat wel je gaat een beetje varen. En of dat je dat nu op deb Noordzee, de Atlantische oceaan of de zuid Chinese zee doet, dat verschil merkje niet echt. Tot dat je dan aan komt in Yantian. En er daar dan ineens allemaalvan die people met een gele huid (zo noemen ze dat dan, maar geloof mij diemensen zijn echt niet geel) op de wal staan. Dan besef je eigenlijk pas goh, ikben eigenlijk best ver van huis. Tenminste dat overkwam mij van de week toen wena drie weken oceaan in Yantain aankwamen.

Vorige week zaterdag, we hadden barbecue aan boord, de kok was al een dag bezigmet het voorbereiden van het varken dat op de barbecue zou gaan, en ja wel hoor,moest nog effe wacht lopen tot zes uur en toen was het zover, de fik erin en hetfestijn kon beginnen. Op het derde dek tussen de reddingsboot en de containerswas een gezellig terrasje gebouwd, je kent het wel gezellig, biertje er bij. Danis het al snel goed zeg maar. En zo hebben we ons die avond best vermaakt.Zondag was het rustig aan, een beetje uitslapen, ik had gelukkig vrij gekregenvan de 4 uur s’ochtends wacht.

En zo begon weer een nieuwe week op zee, mijn eerste week in de machinekamer.Dus dat betekende maandag ochtend om 8 uur aantreden. En op zo’n eerste dag kunje dan beginnen met een maken van een plattegrond, welke pomp staat waar en waardienen al die afsluiters voor, dus zo heb ik de hele dag door de machinekamergewandeld met een papiertje en een potloodje. Daarna kon het echte machine kamerwerk beginnen. Mijn eerste project, het overhalen (uit elkaar halen, schoonmakenen terugzetten) van 7 brandstofpompen van hulpmotor drie omdat die vast warengelopen op vervuilde brandstof. Nou en dat is wel een week vullend karwij.Zo is de week verder rustig verlopen. Voor het eerst sinds ik aan boord was eenseffe lekker de benen gestrekt, een lekker stukje hard gelopen, aan dek ja. Gamaar na 335 meter lang en 40 meter breed, dat is een rondje van dik 700 meter.Dat is een hele mooie atletiek baan. En dan kun je ook nog afwisselen om hoog ennaar beneden lopen (op de golven), perfect dus. Zaterdag middag, de vrijezaterdag middag nog wel, het eerste serieuze machinekamer alarm. Een auto shutdown van de hoofdmotor, dat wil zeggen dat er iets zodanig fout is met de motordat hij uit zelf bescherming besluit te stoppen, maar dat betekend dus dat jezonder voortstuwing ligt de drijven op zee. Dus wij naar beneden, wat bleek,twee gescheurde hoge druk brandstofleidingen, en ja zonder brandstof loopt eenmotor toch niet zo lekker. Gelukkig hadden we nog reserve leidingen liggen, dusmet een uurtje of 2 draaide de motor weer en konden wij weer terug naar onsbiertje (wat ondertussen ook niet helemaal koud meer was).
En zondag was het zover, het zat er al een tijdje aan te komen, maar nu kon iker echt niet meer onder uit. Ik had afgesproken dat Ritchy (een Filiep) m’n haarzou gaan knippen, dus ik denk meteen maar grondig, dan zijn we er weer evenvanaf. En kort is dus echt kort, zeg maar bijna scheermesje kaal. Maar goed metdeze temperaturen is dat ook niet vervelend, en het groeit van zelf weer aan(hoop ik).

Maandag avond kwamen we dan weer in de buurt van land, Yantian om precies tezijn, na een hoop gestunt met de loods en de sleepboot lagen we zo rond 7 uurvoor de kant, maar helaas, niet de wal op. Even snel eten en toen moest ikhelpen met cilinder voering inspectie, dit kan namelijk alleen als de motor stilstaat. Wat ga je doen dan? Je opent aan de voorzijde van de motor een deurtjewaardoor je de motor in kunt, je loopt/kruipt dan door de spoelluchtbalk, doorde deze ruimte stroomt de verbrandingslucht van de turbo’s naar de cilindersvoor de verbranding, als je dan in die spoelluchtbalk bent kun je door despoelpoorten van de cilinder kijken naar de binnenkant van de cilinder en hemcontroleren (extreme slijtage of zo). Maar ja het is wel een beetje smerig indie spoelluchtbalk omdat daar als de motor draait lucht doorheen gaat, vermengtmet uitlaatgassen, smeerolie en brandstof. Dus na anderhalf uur werk kon ik dedieselolie uit m’n haar (wat er van over was dan) plukken. En daarna was het telaat om nog weg te gaan, nou schijnt het nachtleven van Yantian ook niet zospectaculair te zijn, ik zal het nog wel eens gaan onderzoeken.

Toen ik s’ochtends wakker werd waren we al weer onderweg richting Hong-Kong,daar kwamen we die middag aan. We lagen om 1 uur voor de kant, kwart over eenstond ik op de kade, samen met Mathijs (andere stagiair) en Daan ( derdestuurman) zouden we Hong Kong onveilig gaan maken. Dus wij naar de metro, jadaar moet je dan wel met Hong Kong dollars betalen, en ze zijn daar niet zogecharmeerd van over de poortjes stappen (nee t’is geen RET Rotterdam, hierstaan echte stoere mannen bij de poortjes). Dus wij braaf opzoek naar eenkaartjes automaat. Maargoed na een uurtje stonden we dan in het oude centrum,hier hebben we eerst maar eens een tijdje rond gekeken, en ja is echt als op tv,kleine straatjes met teveel reclame en opdringerige verkopers. Nadat we onzedorst hadden gestild met een koud biertje (Heineken) en een hapje hadden gegetenzijn we naar Hong Island gegaan, dit is het moderne zaken centrum van Hong Kongmet allerlei moderne hoge design gebouwen. Om 7 uur zijn we terug gegaanrichting de haven, eerst met het pondje over naar oud Hong-Kong, dat was eenspannende onderneming, een klein stoombootje van weet ik hoe oud, helemaal tothet dak afgeladen met chinezen die allemaal tegen elkaar lopen te schreeuwen.Maar we hebben de overkant gehaald, en toen het volgende probleem, waar is hetmetro station. Ik denk dat we wel een uur hebben rond gelopen, en geen mens datEngels spreekt natuurlijk. Uiteindelijk wel gevonden. Dus terug naar de Haven,daar aangekomen het busje gebeld wat ons terug zou brengen naar het schip, watbleek, waren we naar het verkeerde metro station gegaan, dus wij weer verder.Toen we eindelijk het busje hadden gevonden, ging de chauffeur wel eerst evenz’n collega naar huis brengen voordat hij ons kon afzetten, dus hebben weuiteindelijk nog een uur door de straten van Hong-Kong gecrost voordat we terugaan boord waren, een gratis city trip zullen we maar zeggen.

Ik ga er maar weer eens een eindje aan type, ik zou zeggen de groeten uit China,en tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het vierde reisverslag

Ik heb net mijn eerste verslag voor school afgemaakt, dus dat kan ik Hong Kong op de post, dus dat ligt lekker op schema, je moet wat doen he zo die dagen op zee. Ik heb ondertussen sinds dat we 23 aug uit Felixstowe zijn vertrokken geen voet meer aan land gezet, en ik moet zeggen dat dat wel een beetje begint te kriebelen. Maar goed nog een paar dagen en dan zijn we in China, en dan kunnen we weer even van boord.
Want die oceaan reizen zijn goed voor het taken boek, maar het is ook wel een beetje saai.
Verder ben ik deze week in de machinekamer begonnen, en dat valt niet mee, het is daar binnen zo'n beetje 40 a 45 graden, en dan moet er ook nog gewerkt worden. Nou dan zweet je aardig wat af. En heb vandaag voor de eerste keer hard gelopen. Ja aan boord, ga maar na, 335 meter lang en 40 meter breed, dat is een behoorlijke atheletiek baan. Moet zeggen ging nog best aardig, alleen voorop heb je wel wat veel last van het stampen, dan loop je of stijl omhoog en twee tellen later weer stijl naar beneden. Want nu we zo op de oceaan zitten blijkt dat er toch nog wel beweging in 300 meter staal kan komen, en lig je dus lekker te wiegen in je bedje.
Nouja verder gaat het hier aan boord rustig z'n gangetje, overdag werken dan eten, even een bakje koffie en dan een paar uurtjes takenboeken tot het bedtijd is. We hebben al een aantasl uren klok verschuiven gehad, dat is wel lastig omdat er nu we naar het oosten varen elke keer een uur af gaat, dus dat betekend korte nachten. We zitten nu op een tijdverschil van 6 uur vroeger dan nederland. Dus op dit moment zijn jullie net klaar met de lunch.
Maar goed als we straks terug varen dan hebben we lekker langen nachten.

Ik ga maar weer eens aan de slag, doe iedereen daar de groeten.

Martijn

Het derde reisverslag

40 graden en het Suez kanaal

Terwijl bij jullie het weer niet echt super is (voor zover ik gehoord heb) hebik van middag bij 40 graden de schoorsteen staan verven, tja verschil moet erwezen.
Wij zijn ondertussen beland in de rode zee, dat is het stukje dat stukje watertussen Afrika en Saudi Arabië, wat het Suez kanaal met de Indische oceaan verbindt. En daar is het warm, en niet een beetje warm maar zeg maar gewoon heet, maar gelukkig is het zwembad afgevuld gister dus dat zorgt voor watverkoeling.

Vorige week zijn we de Middellandse zee opgedraaid, en woensdag zijn weaangekomen bij het Suez kanaal. Nou en dat is echt een verhaal appart.Het Suez kanaal is niet zo breed, dus daar kunnen twee zeeschepen elkaar nietpasseren daarom word er in konvooien door het kanaal gevaren. Een keer per dagvertrekken er twee konvooien, een zuid gaand, vanuit de Middellandse zee en eennoord gaand vanuit rode zee. In het midden heb je dan de Bitter meren, daar gaanalle zuid gaande schepen (die zijn daar eerder) voor anker, de Noord gaandeschepen mogen er dan langs en dan kunnen de zuid gaande schepen verder.Als ik het zo vertel dan denk je, ja logisch, goed concept.Maar dan vergeet je een ding, dit hele circus wordt gecoördineerd doorEgyptenaren, en daar loopt het fout, die mensen zijn daar zeg maar, niet zo heelgoed in.
Het begint dinsdag avond, we komen aan bij Port Said, daar liggen al een hoopschepen voor anker, die allemaal in de loop van de nacht het kanaal in moeten.Dus wij melden ons netjes bij de haven dienst, en krijgen een ligplaats toegewezen. Tot zover geen problemen, we moeten om 21:00 uur contact met zeopnemen en dan krijgen we te horen welke plaats we in het konvooi hebben en hoelaat we gaan vertrekken. Maar dat hebben ze dus tegen alle schepen gezegd, dusom negen uur gaan al die schepen (zo’n 30 stuks) over de radio om info vragen,dat heeft als resultaat een hoop geschreeuw en niemand die weet wat ie wilweten. Uiteindelijk toch te horen gekregen dat we als nummer 6 zullenvertrekken, en dat we rond 00:00 zullen vertrekken.
Dus ik naar bed, nog effe een paar uurtjes slaap meepakken. Om 03:00 gaat detelefoon, of ik naar de brug wil komen, we gaan weg, Nou ja dat zijden ze, omhalf vijf krijgen we dan toestemming om het anker op te halen. En ja wat je danziet, 30 zeeschepen, variërend van 25 tot 350 meter die met z’n alle een kanaal in moeten, en het liefst ook allemaal tegelijk. Een grote chaos dus. Onderwegnaar het kanaal komen er nog een aantal bootjes langszij, met een loods, een medische inspecteur, een technische controleur, en de scheepsagent. Die komen dan met kleine bootjes langs zij, en gaan dan via de loopplank aan boord, en diewillen dan een stempelen dan gaan ze weer. Maar niet voordat ze een slofsigaretten hebben gekregen, anders blijven ze nog effe en dan gaan ze ineensalles heel grondig inspecteren voordat je het kanaal op mag. Een grote komediedus.
Als de sigaretten zijn uitgedeeld vertrekken deze instanties weer op de zelfde manier als dat ze gekomen zijn. En dan stelt het varen op het kanaal niet zoheel veel meer voor, gewoon achter je voorganger aan, kijk je naar links dan zieje woestijn, en kijk je naar echts dan zie je ….euh………ook woestijn, met af entoe een stukje van de nijl delta. Dan halverwege komen de Bitter meren, daarmoesten we voor anker, en moesten we wachten op het noord gaande konvooi. Wehebben dan al een flinke vertraging, omdat ze voorop het konvooi eenboorplatform hadden gezet, dat door sleper werd voortgetrokken met een snelheidvan zo’n 10 km per uur.
Nou om 1900 uur kunnen we dan weer anker op, en kunnen we de reis gaan afmaken.En om 11 uur komen we dan bij Seuz aan, met zo’n 8 uur vertraging. En wat hebbenwe hiervan geleerd? Dat je bij Egyptenaren vooral ja en amen moet zeggen (datgaat het snelste) en dat alles wat wij logische zouden vinden in hun ogenvolstrekte onmogelijk is.
In Suez zijn de kapitein en de eerste stuurman afgelost, en toen die van boordwaren konden we dan weer eens het gas open gooien en met zo’n 22 knopen koerszetten richting de roden zee.

En daar zijn we ondertussen aangekomen, om precies te zijn zitten we nu in degolf van Aden. Op dit moment is het zaterdag, en voor vanavond staat er eenbarbecue geplant. En dat hoef je tegen die Filippijnse kok maar een keer tezegen, die heet een compleet varken uit de voorraad getrokken, en toen ik net inde kombuis kwam voor m’n ontbijt zat er een stalen pin van voor naar achter doorhet varken en hing ie al lekker boven de gril te draaien.
Jullie zijn denk ik weer helemaal op de hoogte, ik ga effe koffie drinken, wantterwijl jullie net uit bed komen, of nog niet is het bij ons al weer 10 uur.Dan wens ik jullie een heel goed weekend, veel plezier vanavond,


enne…..Proost hé

Martijn

Het tweede reisverslag

Nou wij liggen op dit moment voor anker voor de kust van port Said (het begin van het seuz kanaal). Dat is echt het bizarste wat ik deze reis heb gezien. Het kanaal is namelijk te smal voor twee richtingen. Dus er is nu een konvooi vanuit het zuiden naar het noorden aan het gaan, en wij gaan vanacht om 0000 uur weg, dan gaan we dus met een heel konvooi schepen (die nu allemaal voor anker liggen naast ons) zuidgaand het kanaal op, dan kunnen we halverwegen elkaar passeren. Maar het is echt chaos want iedereen wil over de radio dingen tegen elkaar zeggen en iedereen wil vooraan liggen zodat ze als eerste in het konvooi zitten. Dus een beetje appart.

Nouja voor de rest mijn eerste echte zeereis zit er op. We hebben nu een week op zee gezeten. In suez gaan we niet de wal op, en ook Shekou is geschrapt. Dus dat betekend dat we pas over twee weken in Hong Kong van boord af kunnen.

Hoe is het leven verder in Roosendaal? Ik hoorde dat jullie niet zulk lekker weer hebben als wij (30 graden en een blauwe hemel).

Martijn

Het eerste reisverslag

Hallo Roosendaal (en de rest van Nederland natuurlijk)

Zo de eerste week van mijn zeevarende carrière zit er bijna op, en het was een week met vallen en opstaan, hoogte en diepte punten. Zo heb ik geleerd dat je nooit de kijker van de kapitein onder zijn neus vandaan mag pakken en hem dan ergens anders weg zetten en niet leggen. Je kent het wel een beginners foutje.

Maandag 21-08-2006
Maar goed, maandag ochtend. Nadat ik door het afscheidscomité was weg gestuurd eindelijk richting Rotterdam gegaan. Daar aangekomen bleek het nog een heel geregel om bij het schip te komen, laat staan aan boord te geraken. Nadat alle paspoorten waren gecontroleerd en er een taxibusje was volgeladen konden we dan aan boord stappen. Daar is effe een praatje gemaakt met de kapitein en mijn mentor. Toen hebben we even een korte rondleiding door het schip gemaakt. Voor de uitgebreide tour hadden we geen tijd omdat de kok al weer met het eten stond te wachten. Nadat we hadden gegeten was de tijd aan gebroken voor het grote afscheid nemen. Maar ja er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Toen eerst mijn hut maar eens even gaan inrichting, er moest immers nog een kalender worden opgehangen. Toen mijn hut was verandert in een ware party place ben ik maar es op verkenning uit gegaan, hoe groot is die boot nu eigenlijk? Met wie zit ik hier aan boord? Dat soort dingen, nou voor ik het wist stond ik met een overall en een beladingschema aan dek containers te controleren. Maar goed zo was de middag dus aardig snel voor bij. Om half zes moest ik voor eten want om zeven uur zou de loods aan boord komen en zouden we gaan vertrekken, voor die tijd aan mij de schone taak om de brug reisklaar te maken. En daar sta je dan, een paar uur aan boord, een brug van dik 40 meter breed, “maak maar klaar voor vertrek”, “oke”. Gelukkig kreeg ik wat hulp van Daan, de MO3 hier aan boord. Zeven uur, loods aan boord trossen los en gaan. Onderweg op de nieuwe waterweg> nog even kunnen zwaaien naar Don, die met het HAL cruise schip de Rotterdam voorbij kwam varen. Verder was maandag avond niet zo heel spannend omdat we even buiten de aanloop van Rotterdam ten anker zijn gegaan. We konden namelijk pas dinsdag avond in Felixstowe terecht, dus had het geen zin om al meteen koers te> gaan zetten richting Engeland, want met een dienstsnelheid van dik 25 knopen ben je zo aan de overkant.

Dinsdag 22-08-2006
Mijn eerste echte werkdag, om kwart voor vier (ja dat lees je goed ja) gepord en om 4 uur op de brug voor mijn eerste wacht, samen met Gerit de MO1, die voor mij stage mentor speelt. Maar a we lagen voor anker dus echt een spannende wacht was het niet. Dus maar begonnen met het o zo ellendige takenboek. Om acht uur was het einde wacht. Na een snel ontbijt toch nog maar effe terug naar bed gegaan, het was aardig laat gister en dan doet 4 uur toch wel erg pijn. Om 12 uur eruit, naar de bar, dat is een heel mooi gebruik, voor het eten even met zÂ’n alle naar de bar, en geloof me Maersk droog gelegd? Echt niet. Na het eten toch maar even verder gegaan aan de familairisatie (leer je schip kennen). En zo werd het avond, om 4 uur zouden we anker op gaan zodat we rond 7 uur bij de loods in Felixstowe zouden zijn. Om half 9 lagen we in Felixstowe voor de kant. En wat doe je dan als verse leerling? Inderdaad je gaat de wal op, nou dat hadden we beter niet kunnen doen, want het enige wat ze daar hebben zijn fabrieken en zeurende Engelse. Dus maar weer terug gegaan, en toen heb ik noodgedwongen in de bar nog maar een biertje gedaan.

Woensdag 23-08-2006
Nadat ik me voor de eerste ( en waarschijnlijk niet de laatste keer) verslapen had, “het was gezellig gister avond” kwam ik bijna een uur te laat aan dek. Ik vind nog steeds dat het de schuld is van m’n wekker, want die was niet af gegaan. We zouden in Felixstowe buiten een hele berg containers ook nog twee full size jachten gaan laden op het achterdek, deze speeltjes van 3,5 miljoen pond per stuk kwam rond 10 uur lang zij en zouden dan met de wal kranen aan boord worden gezet, en jawel ik mocht (had geen keus) dat gaan coördineren. Nou ik weet niet of je wel eens hebt geprobeerd om iets uit te leggen aan een Engelse haven arbeider, nou niet doen want die mensen zijn een partij simpel, en je verstaat ze toch niet met dat dialect. Ik was de rest van de dag wel onder de pannen. Om 10 uur moest ik me weer melden op de brug, brug klaar maken voor vertrek, bakje koffie zetten voor de loods, je kent het wel. En zo de hele avond op de brug bezig geweest, beetje positietjes in de kaart zetten enz.

Donderdag 24-08-2006
De eerste echte zeedag, omdat het gister, ik bedoel vanochtend een beetje laat was geworden voor dat we het Engels kanaal uit waren hoefde ik niet om 4 uur te beginnen, maar gelukkig pas om 8 uur. De acht-twaalf wacht met Daan mee gelopen. Rustig aan. Na de lunch beetje aan het takenboek gewerkt, en om 4 uur weer op wacht met de kapitein, en dan denk je dat je heel wat bent als je drie jaar op school hebt gezeten. Tot dat die kapitein begint over LMT en azimutjes nemen. Dus na het eten maar snel naar mijn hut gegaan, me zelf eens effe achter de oren gekrabd en die avond studie boeken in plaats van een potje bier in de bar.

Vrijdag 25-08-2006
Tja vandaag, Om vier uur gepord, yes een kwartier langer kunnen slapen. Naar de brug. Samen met Gerit nog eens naar dat azimut (peilen van een ster of de zon) gekeken, dat komt nu wel goed hoop ik. Om een uurtje of 6 moesten we de kapitein uit bed bellen, door mist was dus danig afgenomen dat we onze eigen mast niet eens meer konden zien (250 meter). Dus na overleg met de kapitein het gas eraf en met aangepast snelheid verder langs Spanje. Verder heb ik vandaag voor het eerst dolfijnen in het wild gezien, was echt vet ze, zwommen een hele tijd mee> door onze hekgolf, had helaas geen fototoestel bij, maar volgende keer wel hoop ik. Na de wacht maar naar mijn hut gegaan, beetjes gestudeerd, om 10 uur koffie en nu zit ik hier te typen.

Dus ja zo is mijn eerste week verlopen, zoals je hebt kunnen lezen een aardig drukke week. Het scheepsleven bevalt me verder wel, twee keer per dag warm eten (lunch is ook een soort warm eten, met bv een omlet, loempiaÂ’s ect), bediening aan die je eten naar de tafel brengt en alles weer opruimt, en een bar een dek onder mijn hut. We zitten op dit moment ongeveer ter hoogte van de straat van Gibraltar, als het goed is gaan we morgen via de middellandse zee verder naar Port Said, het begin van het Sues Kanaal, daar zullen we niet aan de wal gaan, en door het wegvallen van de tussenstop Sekou betekend dat we pas weer in Hong-Kong van boord af kunnen.

Oké, dat was het wel weer, als je nog mooie verhalen hebt dan hoor ik dat graag, mail kunnen je altijd sturen naar mijn scheepsemail adres.

Martijn