Gelukkig nieuwjaar.

Dit kreeg ik net als vele in mijn mailbox van Martijn. Ik denk dat de boodschap duidelijk is.

Het dertiende reisverslag

Weblog 21-12-06

Colombo, enzo

Het is weer de hoogste tijd dat ik wat van me laat horen, vandaar dat ik maarweer eens achter de computer ben gekropen om een spannend verhaal (of nietnatuurlijk) in elkaar te draaien.

Het is een drukke week geweest, dat begon dit weekend al, toen lagen we inColombo (Sri Lanka, onder India).
We kwamen daar aan op zaterdag ochtend, zo rond een uurtje of tien, een helemooie tijd. We hadden nog een paar kleine onderhoudstaken te doen. Dus overalaan en de vetput in. Na een paar uur zweten waren de spoellucht koelers van dehoofdmotor weer schoon en de condenspotjes leeg. Snel nog effe lunchen enomkleden en toen kon het feest beginnen.
Bij de poort van de terminal stond toevallig een taxi klaar, dus dat was instappen en crossen maar. De taxi heeft ons afgezet bij een of anderwinkelcentrum, want onze eerste missie van die middag was een nieuwe basketbal.Want die oude drijft waarschijnlijk nog ergens tussen Italië en Griekenland.Gelukkig hadden we al snel een sportzaak gevonden, nadat we stevig haddenonderhandelt over de prijs hebben we maar meteen twee ballen mee genomen. Jebent er immers zo weer een kwijt.
Een van mijn collega’s was al een keer eerder in Colombo geweest, en hij wistnog wel een leuk strandcafé, dus wij daar naar toe. De snelste (engevaarlijkste) manier van reizen in Colombo is een tuk-tuk, dat is een soortdriewielig brommertje, waar je met drie man in kunt, en die dan over de stoep,tegen het verkeer in en toeterend je overal naartoe brengt. Omdat we met 6 manwaren hadden we drie tuk-tuk’s nodig. In de eerste zat die collega die hetbarretje wist te vinden. De andere zouden hem volgen. Niet dus, in die druktewaren de achterste 2 de eerste al na 5 minuten uit het oog verloren, en na eenhalf uur gaf de bestuurder dan schoorvoetend toe dat hij toch wel een kleinbeetje verdwaald was. Maargoed wij zijn niet de kwaadste dus heeft ie ons maarergens bij een bar aan het strand afgezet. En toen waren er dus nog maar 4 over,van de 6. Een nette scoren binnen 2 uur tijd. Maar geen zorgen, die ander tweehebben het schip ook weer terug gevonden.
Nadat we een tijdje in dat barretje zaten, begon het tegen etenstijd te lopen,dus besloten we terug te gaan richting het centrum, en daar iets te gaan eten omdaarna het uitgaansleven onveilig te gaan maken. In het centrum waren we zo, jehoeft maar aan de kant van de weg te gaan staan en er komen al twintig tuk-tuk’saangescheurd vanuit alle hoeken en gaten.
Omdat de lokale Srilankaanse keuken ons wat te spannend leek zijn we maar gewoonoud en vertrouwd naar de Mac Donalts gegaan, ja zelfs in Sri Lanka kun je degrote gele M terug vinden.
Nadat we ons buikje hadden vol gegeten zijn we aan de Colombo kroegen tochtbegonnen, je geeft zo’n gast een paar dollar en hij rijd je de hele avond/nachtvan kroeg naar kroeg met z’n tuk-tuk. Perfect dus, zo hebben we ons primavermaakt, en het zou nog lang onrustig blijven in Colombo die nacht.

Toen ik de volgende morgen wakker werd, waren we al weer vertrokken en was ergeen land meer te bekennen. De rest van de zondag hebben we maar doorgebracht,zoals een echte zondag, rustig aan. Aan het eind van de middag hebben we noggebasketbald met de crew, en nu zonder de bal te verliezen.
Omdat we bijna leeg weg zijn gegaan uit Colombo, ben ik het grootste deel van deweek bezig geweest met onderhoudt aan de dekken en luiken. Want daar kom jenormaal zo lastig bij, als het vol staat met containers.

Dinsdag deed zich een ander probleem voor, er lekte water uit de hoofdmotor. Endat is toch niet echt de bedoeling, dus werd besloten dat we in Tanjung Pelepas(Maleisië) het klephuis van de motor af zouden halen om te kijken waar dat watervandaan kwam. En zo gebeurde het dus dat we gister avond na aankomst niet naarbed gingen maar de machinekamer in. Maar na een nacht sleutelen hebben we delekkage gevonden, een gescheurde ring tussen het klephuis en de cilinderkop.

Vanochtend kwam de Emma Maersk de haven in, voor de niet kenners, de Emma Maerskis met een lengte van 396 meter het grootste containerschip ter wereld.
En die Emma Maersk kwam naast ons aan de kade te liggen. Dat is een soort eensmaar nooit meer kans om aan boord te kijken. Dus van die mogelijkheid hebben weeven gebruik gemaakt, en we hebben daar aan boord een rondleiding gekregen vaneen Deense leerling. Ons schip is al geen kleine jongen, maar de Emma Maersk isecht groot. En dan dus groot met de hoofdletter G. Als je daar op de brug staatdan staat je meer dan 60 meter boven de kade. En hun hoofdmotor heeft nog tweecilinders meer dan ons (14 cilinders).

En zo gaat het leventje hier aan boord dus rustig z’n gangetje, en hebben julliebijna kerstvakantie.
Dus…..een hele goede vakantie, en een gezellige kerst.

Martijn

Het Hong kong van Martijn (filmpje).

Hier zie je het Hong kong wat al maanden wordt geterroriseerd door Martijn en z'n vrienden.

Het twaalfde reisverslag

11-12-2006
Een Typisch geval van jammer

Het is zondag middag, ergens in de middellandse zee, en terwijl de winter/herfstNederland al aardig in z’n greep heeft is het daar in het zuiden best aardigweer, zeg maar een graadje of 25.
En ja, wat doe je dan, zondag middag, een beetje bijkomend van de afgelopenweek en de vorige avond. Dan besluit je een potje te gaan basketballen, deleerlingen tegen de Filippijnen. Omdat wij niet van plan waren ingemaakt te gaanworden waren we alvast maar wat eerder naar achter gegaan, om nog even los tegooien zeg maar, en dat hebben we ook gedaan, er op los gegooid. Het ging zomooi, de bal werd gegooid, (door een niet nader te noemen persoon), in derichting van een andere persoon (helaas was ik dat). En zoals dat dan wel vakergaat, wordt de bal niet opvangen, nou is dat op zich niet zo erg, was het nietdat ik bij de reling stond en de bal dus: stuiter, stuiter,…….plons in de woestegolven verdween. En toen was de wedstrijd dus al afgelopen nog voor hij wasbegonnen. Nou maar hopen dat de bal de goede kant op drijft en aanspoelt inAfrika, dan hebben die arme kindjes er in ieder geval nog wat aan.
Ongeveer een week eerder, lagen we vast in het altijd gezellige Bremerhaven.Zaterdag avond, voor de kant, dan weet je wel hoe het gaat, Mathijs (mijnbrother in crime) en ik stonden gewassen en geschoren in het stap pak klaar opde kade, voor een mooi avondje stappen, en dat zou het ook zeker worden.Nadat de taxi ons had afgezet in het centrum zijn we eerst maar naar café deFiets gegaan, bijna onze stamkroeg in Bremerhaven. Nadat we daar een paardrankjes hadden gedronken en de dame achter de bar duidelijk maakte dat ze nogmeer te doen had dan alleen gezellig ouwehoeren besloten we om maar eens verderte gaan kijken, wat er nog meer te beleven was.
Na een stukje gelopen te hebben zijn we op goed geluk ergens een kroeg binnengestapt. Toen we die kroeg binnen stapte viel al heel snel op dat er in diekroeg meer mannen waren dan vrouwen, en dat de klederdracht er euh…..anders was,die mensen (mannen) hadden een voorkeur voor strak leer zeg maar.
Maarja, misschien is dat de lokale klederdracht, bedoel we waren in Duitslandeej. Dus wij nemen plaats aan de bar, en bestellen wat te drinken, want van aldat lopen krijg je toch een droge keel. Op het moment dat ik de eerste slok wilnemen van zo’n heerlijk Duits witbiertje zie ik in m’n ooghoeken iets bewegenachter mijn rug, ik kijk om, kijk ik recht in de ogen van een meneer in een tekleine leren broek en met een petje half op z’n hoofd achter mijn rug op een watvreemde manier te dansen.
Ik kijk nog es goed die kroeg rond, en dan pas valt op dat er eigenlijk wel meermannen zo staan de dansen en sjansen. Dan gaat er een lichtje branden, wij zijnin een kroeg beland die zeg maar bestemd is voor mannen en vrouwen met euh… eenandere seksuele interesse, en met de bedoeling die avond zo gezegd eens flink debloementje buiten te zetten.
Hollands als we zijn hebben we eerst ons biertje op gedronken en zijn toen hardweg gerend.
Toen zijn we maar naar een discotheek gegaan, nog steeds alert op dikke Duitsemannen in leren broeken hebben we daar nog effe een paar drankjes gedronken omvan de schrik te bekomen.
De volgende dag konden we gelukkig de trossen losgooien en koers zetten richtinghet veilige Rotterdam.
In Rotterdam was zoals vanouds weer een gezellige drukte, het begon met 30studenten van de zeevaartschool die een rondleiding wilde. Toen die weg warenstond er een hele delegatie familie op de gangway, dat betekende gezellig uiteten in Nederlandse beste truckers restaurant. En toen het eigenlijk al langbedtijd was kwam de Pim en co nog effe langs “tja ik moest eerst nog een toetsmaken”.
En zo werd het de volgende ochtend half 5 voordat al de visite weer op weg wasnaar huis, dat is optimaal gebruik maken van je tijd op Nederlandse bodem.Ondertussen zijn we het Suez kanaal al weer gepasseerd, en hebben we “TheIslamic port of Jeddah” ook al achter ons gelaten.
Als je nog opzoek bent naar een exotische vakantie bestemming, dan zou ik Jeddahniet willen aanraden, die mensen daar hebben namelijk een wat nadere uitleg aanhet woord gast vrij. Zei leggen het uit als vrij blijven van gasten, en dat luktze vrij aardig. Twee soldaten met een geweer dat twee keer zo groot is als zijzelf onderaan de gangway, alle alcohol, en beeldmateriaal met vrouwelijk schoonachter slot en grendel, en als je ook maar een stap naast het schip doet dan hebje zo’n kanon in je maag. “Maar meneer in wil alleen een foto maken”, daar warenze toch niet van gediend.
Oja, en ik ben ondertussen natuurlijk ook nog jarig geweest, bedankt voor allefelicitaties. Aan boord hebben we dat zondag avond gevierd, in de bar onder hetgenot van een hapje en een drankje. De kok had zich maandag (4 dec) ook nogflink uit gesloofd, door een speciale extra grote verjaardag taart te bakken.Dus dat was weer effe genieten.
Nou, dan zou ik zeggen, tot de volgende keer maar weer,

Als ik jullie niet meer spreek, alvast een hele goed kerst en een gelukkignieuwjaar.

Martijn