Het negende reisverslag.

23-10-2006

Toet toet toet toet toet toet toet ………. Toettttttt, 7 keer kort en een keerlang, iedereen zeeman weet wat dat betekend, schip verlaten. Dus iedereen sneldezich met reddingsvest en overlevingspak (uitgepakt en wel ;) naar deverzamelplaats op dek drie aan bakboord. Daar werden de koppen geteld, gelukkig iedereen was er. Er heerste lichte paniek, wat was er gaande en waarom moestenwe het schip verlaten? Het schip bleek zinkende door een lekkende zeewaterinlaatkast in de machinekamer.
De bootsman was ondertussen al begonnen met het loshalen van de sjorringenwaarmee de lifeboat vast zat. En zodra die los waren werd de winch in z’n werkgezet en zakte de lifeboat tot het dekniveau. En als een klas die opschoolreisje gaat stapte iedereen gelate aan boord van de lifeboat. De kapiteinals laatste, en toen kon de afdaling van ruim 10 meter beginnen. Onder onswachte de woeste en kolkende zee. Zodra we het water raakte veranderde de zostevige lijkende reddingsboot in een speelbal van de golven en werden we allekanten op gesmeten. Met de grootste moeten wisten de mannen voor en achter de haken los te maken en zodra dat ze los waren werd de motor gestart en voeren weweg van ons zinkende huis op zee.
En na een kwartiertje varen keerde we weer om, en zetten we weer koers richtingde Maersk Sheerness die rustig aan de kade lag in de haven van Felixstowe inplaats van dat ze zinkende was midden op de oceaan. Het was dan ook maar eenoefening voor het laten zakken en varen met de reddingsboot.Maar dat is al weer ruim een week geleden, en ondertussen hebben we deMiddenlanse zee en het Suez kanaal ook al weer achter ons gelaten en koersen wenu richting India, en dan verder naar Azië.
Terwijl dat bij jullie de winter zo langzaam aan om de hoek komt zetten hebbenwij afgelopen zaterdag bij een temperatuurtje van zo’n 30°C uitgerbreid zittenbarbecuen, ach ja die zee lui hebben het zo slecht he.
En het was weer een succesje, want zo’n barbecue organiseren, daar weten ze inde Filippijnen wel raad mee. Dus dat betekend een dik varken aan het spit, enzoveel eten en drinken dat je jezelf ruimschoots ziek kan eten.
Na al dat harde werken zaterdag avond/nacht was het zondag een dag van eenbeetje bijkomen, met veel goede voornemens om een hoop te doen, waar uiteindelijk niet alles van is uitgevoerd, maargoed morgen is er weer een dag.En zo werd het vanzelf weer maandag, en is er weer een nieuwe week van startgegaan.
Voor mij is het zo ongeveer weer etenstijd geworden, dus dat was het dan weervoor vandaag.

De groeten aan……euh……. Iedereen dan maar

Martijn