Het elfde reisverslag

Weblog 24 november 2006

Storm enz
Op de dag dat in Nederland de verkiezingstrijd z’n hoogte punt heeft berijkthadden wij in de golf van Biscay onze eigen strijd, maar dan met de elementen.
Door een vuiltje boven de Atlantische oceaan waren we tercht gekomen in eenstorm, met een windkracht 8 tot 9, en een lekkere slingering. Het beterezeemansleven dus. En dan kom je om twaalf uur aan tafel voor de lunch, en watkrijg je, een lekkere vette sandwitch bacon and egg’s. Dan moetje wel even tweekeer slikken om alles naar binnen te krijgen en te houden. Maja part of the job.Voordat we op weg zijn gegaan richting Europa hebben we op 6 november Hong Kongnog voor een keer onveilig gemaakt. Samen met een collega naar het GoldenShopping Center geweest, een soort zwarte markt voor alles waar een snoertje aanzit. En voor een prijsje, nou daar kun het gewoon niet voor laten liggen zegmaar. Hij had een hyper modern flat screen nodig, en ik had daar op zich ook weloren naar, dus wij naar die handellaar, beetje praten, beetje zeuren, je kenthet wel. Toen hebben we uiteindelijk best een mooi dealtje kunnen maken. Wijblij met onze strake schermpjes, en die man die had zo effe in een uurtje eenhalf Chinees maandsalaris bij elkaar verdient.
Om het binnenhalen van deze buit te vieren zijn we naar Whan Tsai gegaan, deuitgaansbuurt van Hong Kong, eerst lekker gegeten.
Barbeque pork, ik vraag met alleen nog steeds af of er wel varken op dat bordlag, het zou ook best een Hong Kongse straat hond kunnen zijn, maja who care’s,het was best lekker. Daarna zijn we op jacht gegaan naar een heerlijk helderbiertje, tja want met de nieuwe alcohol regels mag dat niet meer aan boord, dusmoet je wel de wal op.
Na goed zoeken zijn we uiteindelijk terecht gekomen in een Engelse pub, diebeweren alle wereld bieren te schenken, nou ik heb goed gezocht maar er stondtoch echt geen Jupiler tussen. Bij gebrek aan beter dus maar de andere bierengeprobeerd, en ja dat beviel opzich ook best. Dat was best uit te houden, zo opde zondag avond, aan een biertje een beetje van het uitzicht genieten in dedrukste straat van Whan Chai.
Maar aan alle mooie dingen komt het eind zo ook aan deze zondag avond, dus wijin de Taxi en terug naar de boot.
Maandag ochten met een houte hoofd (zoals ze dat aan boord noem, nou, en dat isecht niet fijn) weer op de brug, vertrek Hong Kong.
Na een klein meningsverschilletje met de loods konden we dan toch vertrekken, envier uurtjes latern zaten we op volle zee. Op naar het Suez kanaal.
Afgelopen vrijdag avond kwamen we daar dan uiteindelijk aan, netje optijd envolgens plan. Zaterdag ochtend om zes uur was de loods aan boord en konden weweer aan de gang. En na 1o uur zand en piramides kwam het einde weer in zicht.Voordat we konden gaan opvoeren moesten we nog wel even turbo’s wassen. Toen datgebeurd was kon de vlam in de pijp.
En zo zijn we weer bijna in Europa aan gekomen. Morgen avond liggen we inBremerhaven, dus zaterdag avond+Bremerhaven=even op stap. Dat zal wel weer eenmooi avondje worden.

Nouja jullie allemaal een prettig weekend en de groeten vanuit de Noordzee.

Martijn

Het tiende reisverslag

6-11-2006

Zo zo, dat is weer even geleden. Dat krijg je he druk druk druk, zo’n Chinesekustreis. Je kent het wel, op de gekste tijden plannen ze een aankomst ofvertrek, dan moet er tussen door ook nog lading worden gelost en geladen. En ja,dan moet je zo af en toe ook nog even de wal op, een beetje van de lokalecultuur proeven zeg maar.
Ik heb mijn eerste echte storm ondertussen ook achter mijn naam staan, toen wevorige week langs de Filippijnen voeren zijn we een tropische cycloon tegengekomen. Cimarone hebben ze haar genoemd. En het was geen kleintje metwindsnelheden van 140 km/h in het centrum. Dat heeft aantal vervelende gevolgen,zoals dat je niet meer normaal aan dek kunt lopen zonder weg gespoeld te wordendoor overkomende golven. De inhoud van je bord soep aat alle kanten op behalvenaar je mond, en de tv’s hebben moeten om op tafel te blijven staan.
Nadat we deze ontberingen hadden doorstaan konden we eindelijk Hong Kong binnenlopen, wat wel weer een welkome afwisseling was.
En ja wat doe je dan? Inderdaad dan ga je je benen eens even lekker strekken.Via het golden shopping center (een zwarte markt voor alles waar een snoer aanzit) kwamen we uiteindelijk aan in de pizza hut, want ja als je niet eet ga jedood, en dat is ook niet zo verstandig.
Nadat de bodem voor die avond gelegd was (een XL pizza is een beste bodem zegmaar) konden we onze tocht vervolgen. Het was toevallig 31 oktober die avond, endat zegt in Nederland misschien niet zo heel veel, maar alle Amerikanen enEngelsen die in Hong Kong wonen die hebben toch wel iets met deze datum, dat isHalloween. Dus dat betekende dat zo ongeveer kroegen waren afgevuld met verkledeen feestende buitenlanders. Tja en wat moet je dan hé. Nadat we ons los haddenkunnen rukken uit het feest gedruis hebben we de taxi gepakt en zijn we teruggegaan naar het schip.
En een paar uur later gaat de telefoon dan weer vrolijk, met de mededeling“goedemorge, we vertrekken over een half uur.
Op deze manier is een week natuurlijk zo voorbij, en zo gebeurde we vanochtendweer het ruime sop hebben gekozen richting Europa, maar voordat we daar zijnhebben we nog wel wat hindernissen te nemen. Zo is onze vriendin Cimarone detyfoon nog niet opgelost, maar ligt ze in braaf te wachten boven de zuid Chinesezee tot wij langs komen, dus dat beloofd nog wel wat vuurwerk de komende dagen.Maar als we dat allemaal doorstaan dan lopen we over een paar weken de Europesehavens weer binnen.
Tot die tijd vermaak ik met hier aan boord nog wel.

Dus tot de volgende keer maar weer.

Martijn

Het negende reisverslag.

23-10-2006

Toet toet toet toet toet toet toet ………. Toettttttt, 7 keer kort en een keerlang, iedereen zeeman weet wat dat betekend, schip verlaten. Dus iedereen sneldezich met reddingsvest en overlevingspak (uitgepakt en wel ;) naar deverzamelplaats op dek drie aan bakboord. Daar werden de koppen geteld, gelukkig iedereen was er. Er heerste lichte paniek, wat was er gaande en waarom moestenwe het schip verlaten? Het schip bleek zinkende door een lekkende zeewaterinlaatkast in de machinekamer.
De bootsman was ondertussen al begonnen met het loshalen van de sjorringenwaarmee de lifeboat vast zat. En zodra die los waren werd de winch in z’n werkgezet en zakte de lifeboat tot het dekniveau. En als een klas die opschoolreisje gaat stapte iedereen gelate aan boord van de lifeboat. De kapiteinals laatste, en toen kon de afdaling van ruim 10 meter beginnen. Onder onswachte de woeste en kolkende zee. Zodra we het water raakte veranderde de zostevige lijkende reddingsboot in een speelbal van de golven en werden we allekanten op gesmeten. Met de grootste moeten wisten de mannen voor en achter de haken los te maken en zodra dat ze los waren werd de motor gestart en voeren weweg van ons zinkende huis op zee.
En na een kwartiertje varen keerde we weer om, en zetten we weer koers richtingde Maersk Sheerness die rustig aan de kade lag in de haven van Felixstowe inplaats van dat ze zinkende was midden op de oceaan. Het was dan ook maar eenoefening voor het laten zakken en varen met de reddingsboot.Maar dat is al weer ruim een week geleden, en ondertussen hebben we deMiddenlanse zee en het Suez kanaal ook al weer achter ons gelaten en koersen wenu richting India, en dan verder naar Azië.
Terwijl dat bij jullie de winter zo langzaam aan om de hoek komt zetten hebbenwij afgelopen zaterdag bij een temperatuurtje van zo’n 30°C uitgerbreid zittenbarbecuen, ach ja die zee lui hebben het zo slecht he.
En het was weer een succesje, want zo’n barbecue organiseren, daar weten ze inde Filippijnen wel raad mee. Dus dat betekend een dik varken aan het spit, enzoveel eten en drinken dat je jezelf ruimschoots ziek kan eten.
Na al dat harde werken zaterdag avond/nacht was het zondag een dag van eenbeetje bijkomen, met veel goede voornemens om een hoop te doen, waar uiteindelijk niet alles van is uitgevoerd, maargoed morgen is er weer een dag.En zo werd het vanzelf weer maandag, en is er weer een nieuwe week van startgegaan.
Voor mij is het zo ongeveer weer etenstijd geworden, dus dat was het dan weervoor vandaag.

De groeten aan……euh……. Iedereen dan maar

Martijn

Het achtste reisverslag.

Euro-trip 12-10-06

Nog een paar uurtjes, en dan laten we Europa weer achter ons. Dan zetten we weerkoers richting China, om daar dan over drie weken weer aan te komen.
Zaterdag kwamen we na drie weken op zee te hebben gezeten aan in Bremerhaven,Duitsland. En wat doe je dan? Inderdaad dan ga je even de benen strekken, de walop dus. En het was nog feest ook zaterdag, want Alem, een van de machinistenhier aan boord was jarig. Dan konden we natuurlijk ook niet ongemerkt voorbijlaten gaan.
Dus, zaterdag middag 4 uur stonden wij in ons beste stap pak klaar om te gaan.Terminal bus gebeld en we waren weg. In het centrum van Bremerhaven (nou jacentrum?) aangekomen eerst maar een cafeetje opgezocht om een toost uit tebrengen op de jarige job. Nadat we dus zo’n hele mooie Duitse pul soldaat haddengemaakt zijn we de stad eens gaan verkennen, eens kijken waar de place to be is.Maar voordat we ons in het nachtleven van Bremerhaven zouden gaan storten hebbenwe eerst maar even een hapje gegeten, want ja je kunt niet op stap zonder eengoede bodem. Die bodem hebben we gelegd bij de lokale Italiaan. Daarna zijn wede straat over gestoken, en bij café “de fiets” naar binnen gegaan. We hebbentrouwens maar niet gevraagd hoe ze aan die naam kwamen en waar dat al diefietsen vandaan kwamen die aan de muren en het plafon hingen.
Café de fiets bleek een vrij rustige kroeg te zijn, met een derde handspooltafel, en ja die kun je dan natuurlijk niet ongebruikt laten staan. Dushebben we daar even lekker een stukje gepoold, het is alleen wel jammer dat dieDuitse biertjes de kwaliteit van het poolen niet bevorderen, of zou de keuscheef zijn geweest?
Toen we uit gepoold waren zijn we maar weer eens verder gegaan, kijken wat hetnachtleven nog meer in petto had. Uiteindelijk zijn we in een nachtclub beland,waar ik de naam niet helemaal meer van weet. Maar het was er in ieder geval welgezellig, gezien het feit dat het al weer bijna licht werd toen we naar buitenstapten, je kunt dus niet zeggen dat we de verjaardag niet gevierd hebben.
Zondagochtend was het rustig, een beetje uitslapen en zo. Om een uurtje of 1konden we de trossen los gooien om koers te zetten richting Rotterdam. En devolgende ochtend om half 5 lagen we weer langs de kant in Rotterdam, en vooreven waren we weer thuis in Nederland.
Rotterdam, dat betekend drukte en gezelligheid, iedereen heeft wel familie ofvrienden die even langs willen komen aan boord. En dan moet er in Rotterdam ooknog brandstof worden gebunkerd en eten worden ingeslagen. Vol aan de bak dus,als er dan ook nog twee containers uit de kraan vallen is het plaatje compleets’Middags was het feest, toen stond er een hele delegatie uit Roosendaal op destoep voor een bakje koffie en een praatje. Nadat we eerst uitgebreid hadden bijgekletst (ik ben dus weer helemaal op de hoogte van alle in’s en out’s uitRoosendaal) hebben we een rondje over het schip gelopen. En ja, er is een tijdvan komen en een tijd van gaan, en de tijd van gaan was toen al weer bijnaaangebroken. En daar stond ik dan, helemaal alleen onderaan de gangway terwijlm’n ouders en vrienden weer in de taxi stapten terug naar Roosendaal, ahhhh.
De volgende morgen om 5 uur was het moment van gaan voor ons gekomen, en kondenwe koers zetten richting de overkant van het kanaal, naar Felixstowe, Engeland.Na een rustige oversteek van een paar uurtjes lagen we om 4 uur die middag weervast. En ja wat doe je dan als je een oversteek naar Azië van drie weken in hetvooruitzicht hebt? Inderdaad, dan ga je nog even de wal op zolang het nog kan.Dus stap pak aan en in de taxi naar Felixstowe.
Felixstowe is echt een stad (euh dorp) met potentie, er kan een hele boel. Hetgebeurd alleen niet. Als het lekker weer is zit het strand stamp vol met Engelsestrand toeristen (zeggen ze) maarja die blijven thuis op dinsdag avond inoktober, en dan is het maar een dode boel. Naar goed zoeken hebben we toch eenpub gevonden die wel open bleek te zijn. En ja van al dat zoeken krijg je eendroge keel, dus die hebben we maar even snel doorgesmeerd, en van het een komthet ander, en zo hebben we er nog een mooi avond van gemaakt. Uiteindelijk zijnwe via het zeemanshuis weer terug gegaan. Terug aan boord hebben we nog even eenevaluatie drankje gedaan en toen was het toch echt bedtijd.
Woensdag avond was het dan zo ver, klaar voor vertrek richting Hong-Kong.Trossen los, full ahead en gaan.
En zo hebben we Europa in middels weer achter ons gelaten en is de rust weer eenbeetje teruggekeerd aan boord.

Dan zou ik zeggen, houdoe,……en bedankt

Martijn